Hatırladığımız Her Koku Bizimle: Buhur

Bir duman yükselir, bütün bir şehir hafızamıza geri döner.

Buhur kokusu, benim için tek bir yere ait değil.

Buhur, günlük, defne ya da özel otların bir buhurdanda yakılmasıyla çıkan, ince bir dumanla yayılan o kadim koku. Antakya'da hemen her evin bir köşesinde bir buhurdan bulunurdu; kimi zaman her akşam, kimi zaman sadece bir ihtiyaç anında tüttürülürdü. Kimi bir nazara karşı yakar, kimi bir ayinde, kimi de hiçbir sebep yokken sadece "içim rahatlasın" diye. Anneannemin evine ait bu koku, bende hep aynı sıcaklıkla kaldı.

Bir Kelimeyle Anlaşılan Şehir

Bir gün Samandağ'da, Çevlik'te, eskiden bildiğim bir restoranda otururken bir arkadaşımız sormuştu: "Çocukluğunuzdan hatırladığınız kokular ne?" Ben de düşünmeden "buhur" demiştim. Bana "ne kadar Antakyasın" dedi. Verdiğim o tek kelimelik basit bir cevap beni evime götürmüştü.

O an fark ettim ki bu koku, bende hâlâ en derinde duran şeydi.

Kaybettiğimi Düşündüğüm Kokuyu Geri Getirmek

Uzun süre kendim buhur yakmadım. Depremden sonra kaybettiğimi düşündüğüm, kaybetmekten korktuğum bir koku olduğunu anladım ve onu yeniden hayatıma soktum. Şimdi buhur, benim için bir ritüel: bazen bir gün ağırlaştığında, bazen hiçbir sebep yokken.

Antakya böyle bir yerdi. Bir koku bile tek bir eve, tek bir ana sığmazdı, herkesin ortak kokusuydu.

Bugün buhurdanlığımda anneannemden kalma buhur karışımımı yakarken, ben yine Antakya'ya dönüyorum. O sokaklarda geziyorum. Samandağ'da bir ziyarete giriyorum. Bir komşumun evinde sıcak bir kahve içiyorum. Kilisenin taşlarına dokunuyorum.

Bir Kokuyla Taşınan Şehir

İşte Nunu bakkal'ı kurarken taşıdığım şeylerden biri de bu: bazı şeylerin bir yere değil, bir kokuya, bir hisse sığdığını bilmek. Kaybolduğunu düşündüğümüz şeylerin, aslında bir tütsüyle bile geri gelebileceğini hatırlamak. Çünkü unutmadığımız hiçbir şey, tamamen yok olmuş sayılmaz.

Antakya'nın hafızasını yaşatmak, bu şehrin sokaklarını, esnafını, kokularını ve sevinçlerini unutmamak; nunu hafıza serisini var eden şey tam olarak bu. Her bölümde, bir zamanlar bu şehri şehir yapan bir köşeyi hatırlıyoruz.

Antakya'nın hafızasını taşıyan diğer nunu hafıza bölümlerine göz atmak ister misin? [Saray Caddesi'nin Oyuncakçısı: Hasan Asker] yazımızı okuyabilirsin.

Peki ya siz? Sizi Antakya'ya geri döndüren bir koku var mı? Bize yazın — belki bir sonraki nunu hafıza, sizin hatırladığınız o koku olur. 🤍